పోతన తెలుగు భాగవతము

10.2-427-తే.

పాఱి యే దిక్కుఁ గానక ప్రాణభీతి
నెనసి యేడ్చుచు నా హృషీకేశు పాద
కంజములఁ బడి ననుఁ గావు కావు మనుచు
నిటలతట ఘటితాంజలిపుటయు నగుచు.

టీకా:

పాఱి = పరుగెట్టి; ఏ = ఎట్టి; దిక్కున్ = రక్షకము; కానక = కనబడక; ప్రాణభీతిన్ = ప్రాణము పోవు నను భీతితో; ఎనసి = పొంది; ఏడ్చుచున్ = దుఃఖించుచు; ఆ = ఆ; హృషీకేశు = కృష్ణుని {హృషీకేశుడు - హృషీకములు (ఇంద్రియముల)కు ఈశుడు, విష్ణువు}; పాద = పాదములు అను; కంజములన్ = పద్మములమీద; పడి = పడి; ననున్ = నన్ను; కావు = కాపాడు; కావుము = కాపాడుము; అనుచున్ = అంటు; నిటల = నుదురు; తట = ప్రాంతమున; ఘటిత = కూర్చబడిన; అంజలిపుటయున్ = జోడించిన చేతులు కలది; అగుచున్ = ఔతు.

భావము:

శివజ్వరానికి ఎటూ పారిపోవడానికి దిక్కుతోచక దుఃఖిస్తూ, పంకజాక్షుడైన కృష్ణుడి పాదాలపైపడి, ప్రణామంచేసి, నుదుట చేతులు జోడించి రక్షించమని అంటూ. . ..