పోతన తెలుగు భాగవతము

పోతన తెలుగు భాగవతము

దశమ స్కంధము - పూర్వ : గోపికల తాదాన్యతోన్మత్తత

  •  
  •  
  •  

10.1-1027-వ.
  • ఉపకరణాలు:
  •  
  •  
  •  

ఇట్లు తన్మయత్వంబున గోపసుందరులు బృందావనంబునం గల తరులతాదుల హరి నడుగుచు, దుర్గమం లయిన విపినమార్గంబుల సరోజాత కేతన హల కులిశ కలశాంకుశాది లక్షణలక్షితంబులై మనోహరంబు లయిన హరిచరణంబుల చొప్పుఁగని తప్పక చెప్పి కొనుచుఁ దమలో నిట్లనిరి.

టీకా:

ఇట్లు = ఈ విధముగ; తన్మయత్వంబునన్ = పరవశత్వముతో; గోపసుందరులు = గొల్లభామలు; బృందావనంబనన్ = బృందావనము నందు; కల = ఉన్నట్టి; తరులు = చెట్లు; లత = తీగలు, పాదులు; ఆదులున్ = మున్నగువానిని; హరి = కృష్ణుని గురించి; అడుగుచున్ = అడుగుతు; దుర్గమంబులు = వెళ్ళుటకు కష్టమైనవి; అయిన = ఐన; విపిన = అడవి; మార్గంబులన్ = దారు లమ్మట; సరోజాత = పద్మరేఖ; కేతన = ధ్వజరేఖ; హల = నాగలిరేఖ; కులిశ = వజ్ర రేఖ; కలశ = పూర్ణకుంభ రేఖ; అంకుశ = అంకుశ రేఖ; ఆది = మున్నగు; లక్షణ = గుర్తులు; లక్షితంబులు = వేయబడినవి; ఐ = అయ్య్; మనోహరంబులున్ = మనోజ్ఞమైనవి; అయిన = ఐన; హరి = కృష్ణుని; చరణంబులు = పాదములను; చొప్పు = జాడను; తప్పక = అనుమానము లేకుండా; చెప్పికొనుడు = ముచ్చటించుకొనుచు; తమలోన్ = వారిలోవారు; ఇట్లు = ఈ విధముగ; అనిరి = పలికిరి.

భావము:

ఇలా తనువులు మరచి గోపాంగనలు బృందావనంలోని మ్రాకులనూ తీవలనూ శ్రీహరి జాడలు అడుగుతూ చొరరాని అడవి దారుల్లో కమలం, ధ్వజం, నాగలి, వజ్రం, కలశం, అంకుశం మొదలైన శుభలక్షణాలతో మనోజ్ఞములైన గోవిందుని అడుగులు గుర్తించి గొప్పగా చెప్పుకుంటూ తమలో ఇలా చెప్పుకోసాగారు,