పోతన తెలుగు భాగవతము

పోతన తెలుగు భాగవతము

తేనెసోనలు(ప-హ) : వెలయగబద్మం

3-735-క.

వెయఁగ బద్మం బేక
స్థముననే యొప్పుఁ గాని త్వత్పదపద్మం
బి బహుగతుల ననేక
స్థముల దనరారుఁ గాదె రుణాబ్జముఖీ!

టీకా:

వెలయఁగన్ = పూని; పద్మంబు = పద్మము; ఏక = ఒకే; స్థలముననే = స్థలమున మాత్రమే; ఒప్పున్ = ఒప్పి ఉండును; కాని = కాని; త్వత్ = నీ యొక్క; పద = పాదములు అను; పద్మంబున్ = పద్మములు; ఇలన్ = భూమిపైన; బహు = అనేక; గతులన్ = విధములుగ; అనేక = అనేకమైన; స్థలములన్ = స్థలములయందు; తనరారున్ = అతిశయించును; కాదె = కదా; తరుణ = లేత; అబ్జ = పద్మము వంటి {అబ్జము - అప్పు (నీటి) యందు పుట్టినది, పద్మము}; ముఖీ = మోము కలదాన.

భావము:

నవనవలాడే తామరపూవులాంటి మోముగల మోహిని! లోకంలో పద్మాలు ఒకేస్థలంలో ఉంటాయి కదా. మరి నీ పాదలనే పద్మాలో ఈ భూమ్మీద అనేక చోట్ల అనేక రకాలుగా ప్రకాశిస్తు ఉన్నాయి కదే. తనని విషయిస్తున్న రాక్షసుల బారినుండి తప్పించుకోడానికి శ్రీహరి ఆజ్ఞ ప్రకారం తన దేహాన్ని విడిచాడు బ్రహ్మదేవుడు. ఆ దేహంనుండి చక్కదనాల చుక్క ‘సంధ్యాసుందరి’ ఆవిర్భవించి వారిని మోహింప జేసింది. ఆమెను రక్కసులు ఇలా వర్ణిస్తున్నారు.