పోతన తెలుగు భాగవతము

పోతన తెలుగు భాగవతము

స్తుతులు స్తోత్రాలు : గోపికల తాదాత్మ్యత (మధురభక్తి ప్రదం)

గోపికల తాదాత్మ్యత (మధురభక్తి ప్రదం)

1

అనుచు మదనోన్మాదచిత్తలై తదాత్మకత్వకంబునఁ గృష్ణు లీలల ననుకరించుచు.

2

పూతన యై యొక్క పొలఁతి చరింపంగ;
శౌరి యై యొక కాంత న్నుగుడుచు;
బాలుఁడై యొక భామ పాలకు నేడ్చుచో;
బండి నే నను లేమఁ బాఱఁదన్ను;
సుడిగాలి నని యొక్క సుందరి గొనిపోవ;
రి నని వర్తించు బ్జముఖియు;
కుఁడ నే నని యొక్క డఁతి సంరంభింపఁ;
ద్మాక్షుఁడను కొమ్మ రిభవించు;


నెలమి రామకృష్ణు లింతు లిద్దఱు గాఁగ
గోపవత్సగణము కొంద ఱగుదు
సురవైరి ననుచు బల యొక్కతె చీరుఁ
సుల మనెడి సతుల రతముఖ్య!

3

"లోకమెల్లఁ గుక్షిలోపల నున్నది
మాధవుండ నేను మాత వీవు
చూడు" మనుచు నొక్క సుందరి యొకతెకు
ముఖము దెఱచి చూపు ముఖ్యచరిత!

4

"వెన్నలు దొంగిలి తినియెడి
వెన్నుఁడ" నని యొకతె నుడువ వేఱొక్కతె చే
న్నల యశోద నంచునుఁ
గ్రన్ననఁ గుసుమముల దండఁ ట్టు నిలేశా!

5

"కాళియఫణి యిది వీరలు
కాళియఫణి సతులు మ్రొక్కఁ డఁగిరి నే గో
పాకుమారుఁడ" ననుచును
లీలాగతి నాడు నొక్క లేమ నరేంద్రా!

6

"తరుణులు గోపకు లందఱు
రిహయుఁ డిదె వాన గురిసె రి నే" నని భా
సు చేలాంచల మొక్కతె
గిరి నెత్తెద ననుచు నెత్తుఁ గెంగేల నృపా!

7

"మీలు గోపకు లే నసు
రారిని దావాగ్ని వచ్చె టు చూడకుఁడీ
వారించెద" నని యొక్కతె
చేరి బయల్ కబళనంబు చేయు నరేంద్రా!

8

ఇట్లు తన్మయత్వంబున గోపసుందరులు బృందావనంబునం గల తరులతాదుల హరి నడుగుచు, దుర్గమం లయిన విపినమార్గంబుల సరోజాత కేతన హల కులిశ కలశాంకుశాది లక్షణలక్షితంబులై మనోహరంబు లయిన హరిచరణంబుల చొప్పుఁగని తప్పక చెప్పి కొనుచుఁ దమలో నిట్లనిరి.

9

కొమ్మకుఁ బువ్వులు కోసినాఁ డిక్కడ;
మొనసి పాదాగ్రంబు మోపినాఁడు
తి నెత్తుకొని వేడ్క రిగినాఁ డిక్కడఁ;
దృణములోఁ దోపఁదు తెఱవ జాడ
ప్రియకు ధమ్మిల్లంబు పెట్టినాఁ డిక్కడఁ;
గూర్చున్న చొప్పిదె కొమరు మిగులు
నింతికిఁ గెమ్మోవి యిచ్చినాఁ డిక్కడ;
వెలఁది నిక్కిన గతి విశదమయ్యె


సుదతితోడ నీరు చొచ్చినాఁ డిక్కడఁ
జొచ్చి తా వెడలిన చోటు లమరెఁ
రుణిఁ గాముకేళిఁ నిపినాఁ డిక్కడఁ
నఁగి పెనఁగియున్న యంద మొప్పె.

10

మఱియును.

11

క యెలనాగ చెయ్యూఁదినాఁ డిక్కడ;
రస నున్నవి నాల్గు రణములును
నొక నీలవేణితో నొదిఁగినాఁ డిక్కడ;
గ జాడలో నిదె గువ జాడ
యొక లేమ మ్రొక్కిన నురివినాఁ డిక్కడ;
మణి మ్రొక్కిన చొప్పు మ్యమయ్యె
నొక యింతి కెదురుగా నొలసినాఁ డిక్కడ;
న్యోన్యముఖములై యంఘ్రు లొప్పె


నొకతె వెంటఁ దగుల నుండక యేగినాఁ
డుగుమీఁదఁ దరుణి డుగు లమరె
బల లిరుగెలంకులందు రాఁ దిరిగినాఁ
డాఱు పదము లున్నమ్మ! యిచట.

12

చరణంబులే యిందునిభానన! ;
నకాది ముని యోగ రణి నొప్పు;
నీ పాదతలములే యెలనాగ! శ్రుతివధూ;
సీమంతవీధులఁ జెన్నుమిగులు;
నీ పదాబ్జంబులే యిభకులోత్తమయాన! ;
పాలేటిరాచూలి ట్టుకొమ్మ;
లీ సుందరాంఘ్రులే యిందీవరేక్షణ! ;
ముక్తికాంతా మనోమోహనంబు;


లీ యడుగల రజమె యింతి! బ్రహ్మేశాది
దివిజవరులు మౌళిదిశలఁ దాల్తు
నుచుఁ గొంద ఱబల బ్జాక్షుఁ డేగిన
క్రమముఁ గనియు నతనిఁ గానరైరి.

13

అప్పుడు.

14

తుల దైన్యంబును భామల క్రౌర్యంబుఁ;
జూపుచు విభుఁ డొక్క సుదతితోడ
విహరింప నది యెల్ల వెలఁదుల వర్జించి;
"నా యొద్దనున్నాఁడు నాథుఁ" డనుచు
ర్వించి రాఁ జాలఁ "మలాక్ష! మూఁపున;
నిడుకొను" మనుఁడు న య్యీశ్వరుండు
మొఱఁగి పోయినఁ దాపమును బొంది "యో! కృష్ణ! ;
యెక్కడఁ జనితి ప్రాణేశ! రమణ!


నీకు వరవుడ నయ్యెద నిలువు" మనుచు
గవఁ గొందఱు కాంతలా నితఁ జూచి
"రుఁడు మన్నింప గర్వించి నజనేత్ర
చిక్కె నేఁ" డని వెఱఁగును జెంది రపుడు.

15

మఱియును.

16

" పొదరింటిలో నిందాఁకఁ గృష్ణుండు;
నాతోడ మన్మథటన మాడె
నియ్యోల మగుచోట నిందాఁకఁ జెలువుండు;
గాఢంబుగా నన్నుఁ గౌఁగలించె
నీ మహీజము నీడ నిందాఁక సుభగుండు;
చిట్టంటు చేతల సిగ్గుగొనియె
నీ పుష్పలత పొంత నిందాఁక దయితుండు;
ను డాసి యధరపానంబు చేసె


నీ ప్రసూనవేది నిందాఁక రమణుండు
కుసుమ దామములను గొప్పుఁ దీర్చె"
నుచుఁ గొంద ఱతివ లంభోజనయనుని
పూర్వలీలఁ దలఁచి పొగడి రధిప!

17

ని యిబ్బంగి లతాంగు లందఱును బృందారణ్య మం దీశ్వరున్
జాక్షుం బరికించి కానక విభున్ ర్ణించుచుం బాడుచున్
ముల్ మాటలుఁ జేష్ఠలుం గ్రియలు న మ్మానాథుపైఁ జేర్చి వే
ని ర య్యామున సైకతాగ్రమునకున్ సంత్యక్త గేహేచ్ఛలై.